به یاد عزیز تازه از دست رفته سامان مهربان

مرگ تلخترین حقیقت پیرامون ماست.

شادی و خنده    نزاع و سازش     قهر و آشتی     جنب و جوش های روزمرگی ماست.

بد میگوییم و خوب میشنویم         خوب میگوییم و بد میشنویم غافل از اینکه "مرگ در حنجره سرخ گلو میخواند".

وقتی یکی از بینمون پر میکشه تازه به این می افتیم که وای بر دل غافل ما! ای کاش.. ای کاش ..تازه

ای کاش ها زنده میشوند. کاش قبل از اینکه ای کاش ها را زنده سازیم چشمهایمان را بشوییم و دلهایمان را نورانی سازیم و اندکی بیشتر یاور و غمخوار هم باشیم 

                                                                                    تا از هجوم حقیقت به خاک نیافتیم.

پناه تنهایی ام تو بودی

چرا باید دلی ساده و تشنه محبت داشته باشم و منِ تنها اسیر دست محبت شوم؟

اسیر محبتهایی که ساخته ذهن خودم باشد و بازیچه دیگران!!!

عصری آسمون هم حالش خوب نبود. رنگش سفید سفید شده بود.

پرنده ها هم نمی خوندند. تو نمیدونی چرا؟

شاید واسه این بود که اونها هم دیده بودند که شاید تمام عشقها ، محبتها، نفرتها و دوست داشتنها به رسم عادت و احترام باشند.

ممکنه؟؟

خداوندا دوباره دلش گرفته است.

دوباره پرواز چکاوک ها ، آواز چلچله ها و ترنم باران رنگ کهنگی گرفته است.

امانش بریده. زیرا که حقیقت درون بیدار گشته است.

او را دریاب!

لطافت و آرامش از آنِ توست.

معبودا! عبد تو هم اکنون نیازمند توست. او که مغبون ابلیس گشته و در کوله اش هیچ جز گناه نیاندوخته است.

او را دریاب!

با مرکب سیاهِ ناامیدی بر جداره سپید قلبِ سیاهم نوشتم منم که تنهام  و ندانستم که دیگر سپیدی از قلبم رخت بر بسته و جایی نمانده تا بنویسم من تنهام!!

                               و من غریب تر!!

مرا نیز پایانی ست!

و آنگاه که من نیز به شربت شیرین مرگ مشروب گشتم آیا این چنین به اندر تفکر اکنون خویشتنم ؟

« لافتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار»

 فرا رسیدن عید تشیع بر تمامی دوستداران یکتا جوانمرد میدان عدل و عدالت مولا امیرالمومنین (ع) مبارکباد.