| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
ای ستاره ها، که از جهان دور ما، چشمتان به چشم بی فروغ ماست! نامی از زمین و از بشر شنیده اید؟ در میان آبی زلال آسمان موج و دود و خون و آتشی ندیده اید؟ ... ای ستاره ای که پیش دیده منی! باورت نمیشود که : در زمین هرکجا، به هر که میرسی خنجری میان مشت خود نهفته ست پشت هر شکوفه تبسمی خار جانگزای حیله ای شکفته ست!
آن که با تو می زند صلای مهر، جز به فکر غارت دل تو نیست. گر چراغ روشنی به راه توست، چشم گرگ جاودان گرسنه ای ست!
ای ستاره ما سلاممان بهانه است عشق مان دروغ جاودانه است. در زمین زبان حق بریده اند حق، زبان تازیانه است. وان که با تو صادقانه درددل کند های های گریه شبانه است!
ای ستاره باورت نمی شود: در میان باغ بی ترانه زمین ساقه های سبز آشتی شکسته است. لاله های سرخ دوستی فسرده است. غنچه های نورس امید، لب به خنده وانکرده مرده است. پرچم بلند سرو راستی سر به خاک غم سپرده است!
|
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و هفتم مهر 1387ساعت 21:3 توسط چکاوک |
|
|
روزي حوا در آب رودخانه اي نگريست و دختري زيبا در آن ديد. از زيبايي دختر به وجد آمد و خنديد. متوجه شد که دختر نيز ميخندد دستش را در آب فرو برد تا صورت دختر را در آن لمس کند که تصوير ناپديد شد. حوا گريست. او نميدانست که آن دختر زيبا خود اوست... |
|
+ نوشته شده در
جمعه چهاردهم دی 1386ساعت 20:37 توسط چکاوک |
|
|
رمضان ماه خداست. ماه گشایش خلوص ، نور باران باد عاشقانی را که بدین درگاه فرود آمدند. ******* الهی! گاه می گویی که فرود آی و گاه می گویی که گریز! گاه فرمایی که بیا و گاه گویی که پرهیز! خدایا! نشانِ قربت است این ، یا محض رستاخیز؟ هرگز بشارت ندیدم تهدیدآمیز! ای مهربان بردبار! ای لطیف و ای نیک یار! آمدم به درگاه! خواهی به ناز دار و خواهی خوار! «مناجات نامه خواجه عبدا... انصاری» |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و پنجم شهریور 1386ساعت 19:42 توسط چکاوک |
|
|
حاتم طایی را گفتند: از تو بزرگ همّت تر در جهان دیده ای یا شنیده ای؟ گفت: بلی، روزی چهل شتر قربان کرده بودم امرایِ عرب را. پس به گوشه صحرایی به حاجتی برون رفته بودم. خارکنی را دیدم پشته فراهم آورده، گفتمش : به مهمانی حاتم چرا نروی که خلقی بر سِماط او گرد آمده اند؟ گفت: هـر که نان از عمل خویش خورد مـــــــــنّّّّت از حاتم طایی نبــــــــــرد من او را به همّت و جوانمردی از خود برتر دیدم. |
|
+ نوشته شده در
شنبه هفدهم شهریور 1386ساعت 22:16 توسط چکاوک |
|
|
الهی! روزگاری او را می جستم، خود را می یافتم. اکنون خود را می جویم، او را می یابم. ای حجّت را یاد و انس را یادگار! چون حاضری، این جستن به چه کار؟ الهی! یافته می جویم ، با دیده ور می گویم: که دارم، چه جویم؟ که میبینم، چه گویم؟ شیفته این جست و جویم! گرفتار این گفت و گویم! ای پیش از هر روز و جدا از هرکس! مرا در این سور، هزار مطرب نه بس! « مناجات خواجه عبدا... انصاری » |
|
+ نوشته شده در
جمعه شانزدهم شهریور 1386ساعت 13:0 توسط چکاوک |
|
|
آری این بغض نفس می کاهد ولی این فاصله ها از صدای غم تنهایی من می آید شاید از راهی دور شاید از سوی هُبوط شاید از خاطره ی تلخ سرابی آید من ندانم هرگز که چرا سَدِّ بلند دل من در هم کوفت؟! گله ام از این است که میان هوس و دام و فریب خانه ی عشق،در این آتش سوخت هق هق دل ز جایی دگر است دل پی یار همی در گذر است گذر از خاطره ی مرگ وفا و شروع از سر خورشید و شفق آری این راه من است راه من عشق به توست راه من وسوسه ی دیدن توست آری این کار من است کار من بستن چشم است به خطای دل تو کار من را شاید دل سپردن به طنین نفس عاشق توست... آری این کار من است شاید این راه من است! شاید این بغض نفس کاهِ زمان شاید این فاصله و آه و فغان قسمت دولت شبهای من است!!!! |
|
+ نوشته شده در
جمعه نهم شهریور 1386ساعت 16:20 توسط چکاوک |
|
|
چگونه پیچک غم، ارغوان شادی را، به باغ خاطر ما جادوانه پژمرده ست! چگونه کم کم زنگار ناامیدی ها، جلای آینه شور و شوق را برده ست. لبان ما، دیریست، به هم فشرده چو نیلوفرانِ نشکفته ست. چنان به زندگی بی نشاط خو کردیم، که نقش روشن لبخند یادمان رفته ست! ببین به چهره این مردمان راهگذر، دل تمامی شان غنچه نخندیده ست. هنوز، خانه ای از خانه های این سامان شبی زبانگ سرود و سرور همخوانان دمی زشادی و پاکوب دست افشانان به خود نلرزیده ست! ببین که بر سر دل های مان چه آوردیم! ببین نخواسته با عمر خود چه ها کردیم! چرا چو ماتمیان، بی خروش می مانیم؟ چرا سرود نیایش به بامداد، به نور، سرود گندم ، باران، سرود شالیزار، سرودِ مادر ، کودک پدر، سرود وطن، سرود زندگی و عشق را نمی خوانیم؟ یکی بپرس، که از زندگی چه می دانیم؟ نفس کشیدن آیا نشان زیستن است؟ خموش، مردن؟ یا شور و شوق پروردن!؟ چو آفتاب، به این لحظه ها درخشیدن. امید و شادی و شور و نشاط بخشیدن. مگر نه این که غمی سهمگین به دل داریم مگر نه این که به رنجی گران گرفتاریم. نشاطمان را باید همیشه، چون خورشید، _ بلند و گرم _ در اعماقِ جان نگهداریم. مده به پبچک غم، آب و آفتاب و نسیم بیا دوباره به فریاد ارغوان برسیم! |
|
+ نوشته شده در
شنبه سوم شهریور 1386ساعت 22:8 توسط چکاوک |
|
|
خدایا وحشت تنهائیم کشت کسی با قصه ی من آشنا نیست در این عالم ندارم هم زبانی به صد اندوه می نالم ٬ روا نیست شبم طی شد کسی بر در نکوبید به بالینم چراغی کس نیفروخت نیامد ماهتابم بر لب بام دلم از اینهمه بیگانگی سوخت به روی من ٬ نمی خندد امیدم سراب زندگی در ساغرم نیست نه شعرم می دهد تسکین به حالم که غیر از اشک غم در دفترم نیست بیا ای مرگ ٬ جانم بر لب آمد بیا در کلبه ام شوری برانگیز بیا شمعی به بالینم بیفروز بیا شعری به تابوتم بیاویز دلم در سینه کوبد سر به دیوار که این مرگ است و بر در می زند مشت ! بیا ای همزبان جاودانی ٬ که امشب وحشت تنهائیم کشت ! |
|
+ نوشته شده در
جمعه دوازدهم مرداد 1386ساعت 0:15 توسط چکاوک |
|
|
زندگی فرصت بس کوتاهیست...تا بدانیم که مرگ... آخرین نقطه پرواز پرستو ها نیست... مرگ هم حادثه است...مثل افتادن برگ که بدانیم پس از خواب زمستانی خاک... نفس سبزبهاری جاریست |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه یازدهم مرداد 1386ساعت 23:59 توسط چکاوک |
|
|
چون خنده جام است درخشیدن خورشید. جامی به من آرید که خورشید درخشید، جامی که نهد بند به خمیازه آفاق! جامی که رسد روح به دروازه خورشید. با خنده نوروز، همی باید خندید. با خنده خورشید، همی باید نوشید. خوش با قدم مرکب نوروز نهد گام ماه رمضان، باده پرستان بخروشید! ای ساقی گلچهره ، در این صبح دل انگیز لبریز بده جام مرا، شادی جمشید. هرجا که گلی خندد، با دوست بخندید. هرگه که بهار آید، با عشق بجوشید. |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه هفتم مرداد 1386ساعت 22:11 توسط چکاوک |
|
|
با دوست عشق زیباست با یار بیقراری از دوست درد ماند از یار یادگاری |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه سی و یکم تیر 1386ساعت 17:30 توسط چکاوک |
|
|
ناتوان، گذشته ام زکوچه ها، نیمه جان رسیده ام به نیمه راه، چون کلاغ خسته ای – در این غروب – می برم به آَشیان خود پناه! در گریز، از این زمان بی گذشت، در فغان، ازین ملال بی زوال، رانده از بهشت عشق و آرزو، مانده ام همه غم و همه خیال. سرنهاده چون اسیر خسته جان، درکمند روزگار بدسرشت. رو نهفته چون ستارگان کور، در غبار کهکشان سرنوشت. می روم زدیده ها نهان شوم. می روم که گریه در نهان کنم یا مرا جدایی تو می کشد یا تو را دوباره مهربان کنم. این زمان، نشسته بی تو، با خدا، آن که با تو بود و با خدا نبود. می کند هوای گریه های تلخ، آن که خنده از لبش جدا نبود. بی تو، من کجا روم؟ کجا روم؟ هستی من از تو مانده یادگار، من به پای خود به دامت آمدم، من مگر زدست خود کنم فرار! تالبم، دگر نفس نمی رسد، ناله ام به گوش کس نمی رسد، می رسی به کام دل که بشنوی: ناله ای از این قفس نمی رسد...! |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه سی و یکم تیر 1386ساعت 17:30 توسط چکاوک |
|
|
میروم افسرده و خسته و زار سوی منزلگه ویرانه خویش بخدا می برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه خویش میبرم، تا در آن نقطه دور شستشویش دهم از رنگ گناه شستشویش دهم از لکه عشق زین همه خواهش بیجا و تباه میبرم تا زتو دورش سازم زتو، ای جلوه امید محال میبرم زنده به گورش سازم تا از این پس نکند یاد وصال ناله میلرزد، می رقصد اشک آه، بگذار که بگریزم من از تو، ای چشمه جوشان گناه شاید آن به که بپرهیزم من بخدا غنچه شادی بودم دست عشق آمد و از شاخم چید شعله آه شدم، صد افسوس که لبم باز بر آن لب نرسید عاقبت بند سفر پایم بست میروم، خنده به لب، خونین دل میروم، از دل من دست بدار ای امید عبث بی حاصل |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و هشتم تیر 1386ساعت 21:37 توسط چکاوک |
|
|
بنا به درخواست دوست عزیزمون در وبلاگ عارفانه ها و عاشقانه ها دو تا متن اخیری که به زبان اصلی بودند ترجمه فارسی شونو هم گذاشتم. امیدوارم اگر کاستی دارن منو راهنمایی کنید. باتشکر fشن و سنگ e داستان نقل میکند که دو تا دوست توی بیابون قدم میزدند که در این اثنا با هم مشاجره ای داشتند و یکی از دوستان به صورت اون یکی دوستش کشیده ای میزنه. اونی که سیلی میخوره آسیب میبینه. اما بدون گفتن چیزی روی شن اینطور می نویسه: امروز بهترین دوستم به من سیلی زد. اونا به قدم زدن خودشون ادامه میدن تا اینکه به برکه ای میرسند و تصمیم میگیرند که اونجا حمام کنند. اونی که سیلی خورده بود توی گل فرو میره و داشت غرق میشد اما دوستش نجاتش داد. بعد از اینکه اون از غرق شدن حتمی نجات پیدا کرد روی سنگی نوشت: امروز بهترین دوستم جون منو نجات داد. دوستی که سیلی رو زده بود و زندگی دوستشو نجات داده بود ازش پرسید: بعد از اینکه من به تو صدمه زدم روی شن نوشتی و حالا روی سنگ. دلیلش چیه؟ دوستش جواب داد : وقتی که یه نفر به ما صدمه میزنه ما باید اونو روی شنها بنویسیم جائیکه بادهای فراموشی بتونند پاکش کنند. اما وقتی که کسی کارهای خوبی رو واسه ما انجام میده ما باید اونو روی سنگ حک کنیم جائیکه هیچ بادی حتی نتونه پاکش کنه.
*************** *****************
یه نفر .... همین حالا .... یه نفر داره بهت فکر میکنه. یه نفر دلواپسته. یه نفر دلش میخواد باهات باشه. یه نفر امیدواره مشکلی نداشته باشی. به نفر دلش میخواد دستاتو بگیره. یه نفر داره برات دعا میکنه. یه نفر دلش میخواد همه چی برات نتیجه خوبی داشته باشه. یه نفر دلش میخواد خوشحال باشی. یه نفر دلش میخواد بهت هدیه بده. یه نفر امیدواره که نه خیلی سرد و نه خیلی داغ باشی. یه نفر الان داره بهت فکر میکنه و لبخند میزنه. یه نفر دلش میخواد باهات بیرون بیاد و تفریح خوبی داشته باشی. یه نفر دلش میخواد که تو خودتو باور داشته باشی و بدونی که اونها هم باورت دارند. یه نفر دلش میخواد تو بدونی همیشه تو قلبش هستی. یه نفر دلش میخواد تو بدونی که بخشی از اونی .... مهم نیست که ممکنه چقدر ازش دور یا بهش نزدیک باشی. یه نفر داره آهنگی رو میزنه که تو دوستش داری. یه نفر بدون اینکه خودت بدونی داره کمکت میکنه. یه نفر دوست تو هست. یه نفر دلش برات تنگ میشه ، بیشتر از آنچه که تو فکرشو کنی. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و ششم تیر 1386ساعت 22:18 توسط چکاوک |
|
|
می نویسم « د ی د ار » تو اگر بی من و دلتنگ منی ... یك به یك فاصله ها را بردار.
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دوازدهم تیر 1386ساعت 22:49 توسط چکاوک |
|
|
انحنای روح من
شانه های خسته غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
دردهای پوستی کجا ؟؟!
درد دوستی کجا ؟؟!
دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعرتازه مرا درد گفته است
درد هم شنفته است
پس در این میانه من
از چه حرف می زنم......
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه دهم تیر 1386ساعت 22:16 توسط چکاوک |
|
|
طبیبی را دیدند که هرگاه به گورستان رسیدی، ردا بر کشیدی. از سبب آن سوال کردند. گفت: " از مردگان این گورستان شرم دارم ، زیرا که بر هر که میگذرم ، شربت من خورده است و در هر که مینگرم ، از شربت من مرده است!" |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه هفتم تیر 1386ساعت 22:16 توسط چکاوک |
|
|
خانهء دربسته بر هجوم جوانی خانهء تاریکی و تصور خورشید خانهء تنهایی و تفأل و تردید خانهء پرده، کتاب، گنجه، تصاویر آه ، چه آرام و پرغرور گذر داشت زندگی من چو جویبار غریبی در دل این جمعه های ساکت متروک در دل این خانه های خالی دلگیر آ ه، چه آرام و پر غرور گذر داشت... |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه ششم تیر 1386ساعت 22:10 توسط چکاوک |
|
|
روزگاری هستی ام را می نواخت
آفتاب عشق شورانگیز من این زمان خاموش و خالی مانده است سینه از آرزو لبریز من. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه پنجم تیر 1386ساعت 0:33 توسط چکاوک |
|
|
در درون ذهن من هرگز نمیمیرد کسی
مرگ احساس مرا ماتم نمیگیرد کسی شانه های عاشقان گر تکیه گاه اشکهاست پس چرا بر شانه ام اشکی نمیریزد کسی؟ |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و پنجم خرداد 1386ساعت 12:12 توسط چکاوک |
|
|
كوله پشتياشرا برداشتو راه افتاد. رفتكهدنبالخدا بگردد؛ و گفت: تا كولهاماز خدا پر نشود برنخواهم گشت.نهاليرنجور و كوچككنار راهايستادهبود.مسافر با خندهايرو بهدرخت گفت: چهتلخاستكنار جادهبودنو نرفتن؛ و درختزير لبگفت: وليتلختر آناستكهبرويو بيرهاورد برگردي. كاشميدانستيآنچهدر جستوجويآني، همينجاست. مسافر رفتو گفت: يكدرختاز راهچهميداند، پاهايشدر گِلاست، او هيچگاهلذتجستوجو را نخواهد يافت. و نشنيد كهدرختگفت: اما منجستوجو را از خود آغاز كردهامو سفرمرا كسينخواهد ديد؛ جز آنكهبايد. مسافر رفت و كولهاشسنگينبود. هزار سالگذشت، هزار سالِپر خمو پيچ، هزار سالِبالا و پست. مسافر بازگشت. رنجور و نااميد. خدا را نيافتهبود، اما غرورشرا گمكرده بود. بهابتدايجادهرسيد. جادهايكهروزياز آنآغاز كردهبود. درختي هزار ساله، بالا بلند و سبز كنار جادهبود. زير سايهاشنشستتا لختيبياسايد. مسافر درخترا بهياد نياورد. اما درختاو را ميشناخت. درختگفت: سلاممسافر، در كولهاتچهداري، مرا همميهمانكن. مسافر گفت: بالا بلند تنومندم، شرمندهام، كولهامخالياستو هيچچيز ندارم. درختگفت: چهخوب، وقتيهيچ چيز نداري، همهچيز داري. اما آنروز كهميرفتي، در كولهاتهمهچيز داشتي، غرور كمترينشبود، جادهآنرا از تو گرفت. حالا در كولهاتجا برايخدا هست. و قدرياز حقيقترا در كولهمسافر ريخت. دستهايمسافر از اشراقپر شد و چشمهايشاز حيرتدرخشيد و گفت: هزار سالرفتمو پيدا نكردمو تو نرفتهاي، اينهمهيافتي! درختگفت: زيرا تو در جادهرفتيو مندر خودم. و پيمودنخود، دشوارتر از پيمودن جادههاست |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه شانزدهم خرداد 1386ساعت 15:36 توسط چکاوک |
|
|
وقتی که اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود و در تمام شهر قلب چراغهای مرا تکه تکه می کردند وقتی که چشمهای کودکانه عشق مرا با دستمال تیره قانون می بستند و از شقیقه های مضطرب آرزوی من فواره های خون به بیرون می پاشید وقتی که زندگی من دیگر چیزی نبود، هیچ چیز بجز تیک تیک ساعت دیواری دریافتم ، باید. باید. باید. دیوارنه وار دوست بدارم. |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386ساعت 21:11 توسط چکاوک |
|
|
در دل من چيزي است مثل يك بيشه نور، مثل خواب دم صبح و چنان بيتابم، كه دلم ميخواهد بدوم تا ته دشت، بروم تا سر كوه. دورها آوايي است كه مرا ميخواند |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و هشتم اردیبهشت 1386ساعت 16:25 توسط چکاوک |
|
|
میتوان نخندیدن را از خنده های فتنه انگیز آموخت و سکوت را از تنهایی های عذاب آور و فروتنی را از شکست های پی در پی . میتوان حقیقیت زندگی را از تلخی لحظاتش شناخت و غربت را از اندوه صدا و مرگ را از شیرینی رهائی. میتوان از دنیای کسالت آور و از عذاب ، ساخته و پرداخته شد. از شکستها ، خوبی ها دید و از تنهائی ها عبرت گرفت. در این دنیای پر از جدال که هر خنده ای در پس خود نیزه ای زهرآلود و کشنده از کینه دارد و هر محبتی که طعم دروغ ، میتوان مصیبت تنهایی را به تنهایی درک کرد. مصیبتی به وسعت حقیقت حقیقتی در نهایت اندوه و اندوهی در عمق دل. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و پنجم اردیبهشت 1386ساعت 22:30 توسط چکاوک |
|
|
« ... گفته بودم زندگی زیباست. گفته و ناگفته ، ای بس نکته ها کاینجاست. آسمانِ باز ، آفتاب زرِ ، باغ های گل ، دشت های بی در و پیکر ، سر برون آوردن گل از درون برف. تاب نرم رقص ماهی در بلور آب. بوی خاک عطر باران خورده در کهسار، خواب گندم زارهای در چشمه مهتاب، آمدن ، رفتن ، دویدن ، عشق ورزیدن ، در غم انسان نشستن، پابه پای شادمانی های مردم پای کوبیدن، کارکردن ، کار کردن، آرمیدن ، چشم انداز بیابان های خشک و تشنه را دیدن، جرعه هایی از سبوی تازه آب پاک نوشیدن ، *** یا ، شب برفی ، پیش آتش ها نشستن ، دل به رویاهای دامنگیر و گرم شعله بستن ... آری ، آری ، زندگی زیباست. زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست. گر بیافروزیش ، رقص شعله اش در هر کران پیداست. ورنه ، خاموش است و خاموشی گناه ماست.» برگرفته از منظومه آرش کمانگیر سروده سیاووش کسرایی |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه سی ام بهمن 1385ساعت 22:0 توسط چکاوک |
|
|
با تو میگویم سخن ای سکوتِ خفته در اعماق گور ای شبِ تاریک بی فردای شوم با تو میگویم سخن عشق را باید سرود فاصله یک شیشه است شیشه را باید شکست غصه را باید فروخت من که از بیم نگاه دشمنان و زکلام طعنه آلود زنان شوم و شر عشق را در سینه پنهان داشتم خنده را با حسرت فردا و فرداهای شوم بر لب و بر دل نشاندم حین مرگ با تو می گویم سخن. می توان خورشید شد می توان با شعله های خشم و کین صورتکهای سیاه دشمنان عشق را ، سوزاند و باز – - می توان از مهر گفت : - می توان از کینه ها دوری نمود میتوان فریاد کرد: - باز هم باقی ست در دلها ، وفا. « مریم امینیان» |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و هفتم بهمن 1385ساعت 16:25 توسط چکاوک |
|
|
فراری شو تو ای روح پر از سوز و گداز و خسته و تنها زجسم مرده و بی شور و و حال و خسته و سردم که من تنها میان صخره های پر زاندوه و غم و دردم و من اینجا ، در این غربت ، چه بی شور و نوا ماندم. عجب دردیست تنهایی! عجب دردیست غربت در میان جمعی از اقوام ! عجب دردیست بودن در کنار نسلی از آدم- که بهر حرف گفتن ، از پلیدیها گرفته وام! « مریم امینیان» |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385ساعت 20:36 توسط چکاوک |
|
|
مرگ من روزي فرا خواهد رسيد در بهاري روشن از امواج نور در زمستاني غبار آلود و دور يا خزاني خالي از فرياد و شور مرگ من روزي فرا خواهد رسيد روزي از اين تلخ و شيرين روزها روز پوچي همچو روزان دگر سايه اي زامروزها، ديروزها ديدگانم همچو دالانهاي تار گونه هايم همچو مرمرهاي سرد ناگهان خوابي مرا خواهد ربود من تهي خواهم شد از فرياد درد مي خزند آرام روي دفترم دستهايم فارغ از افسون شعر ياد مي آرم كه در دستان من روزگاري شعله مي زد خون شعر خاك مي خواند مرا هر دم به خويش مي رسند از ره كه در خاكم نهند آه شايد عاشقانم نيمه شب گل به روي گور غمناكم نهند بعد من ناگه به يكسو مي روند پرده هاي تيره ي دنياي من چشم هاي ناشناسي مي خزند روي كاغذ ها و دفترهاي من در اتاق كوچكم پا مي نهد بعد من با ياد من بيگانه اي در بر آيينه مي ماند به جاي تار مويي، نقش دستي، شانه اي مي رهم از خويش و مي مانم ز خويش هر چه بر جا مانده ويران مي شود روح من چون بادبان قايقي در افق ها دور و پنهان مي شود مي شتابند از پي هم بي شكيب روزها و هفته ها و ماه ها چشم تو در انتظار نامه اي خيره مي ماند به چشم راه ها ليك ديگر پيكر سرد مرا مي فشارد خاك دامنگير خاك بي تو، دور از ضربه هاي قلب تو قلب من مي پوسد آنجا زير خاك بعد ها نام مرا باران و باد نرم مي شويند از رخسار سنگ گور من گمنام مي ماند به راه فارغ از افسانه هاي نام و ننگ |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و چهارم بهمن 1385ساعت 20:0 توسط چکاوک |
|
|
دل من دیر زمانیست که می پندارد دوستی نیز گلی است مثل نیلوفر و ناز ساقه ی ترد ظریفی دارد بی گمان سنگدل است آنکه روا میدارد جان این ساقه ی نازک را دانسته بیازارد |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 19:52 توسط چکاوک |
|
|
روزي، ساعتي، مي خواستم بگويم دوستت دارم اما اينك فرياد مي زنم « دوستت دارم » روزي، ساعتي، مي خواستم بگويم عاشقت هستم اما اي اميد جان، در آن لحظه ذهن من از فواره ها بالاتر از زندگي پربارتر و از اميد سرشار بود حس مي كردم كه از نگاهم رازم را خوانده باشي اما اينك بدون تو، تنهايي را با تمام ابعادش حس مي كنم و قطره قطره ي عشقم را با تمام وجودم در يك جمله مي گنجانم و مي گويم: « بدون تو خودم را تنها و بيكس مي بينم » |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 19:47 توسط چکاوک |
|
|
روبروی کوچه خاطره ها می نشینم
کنار این پنجره و خودم را می سپارم به آغوش خواب آلوده اش! شاید باز آمدنت تعبیر شود در این خواب پشت پنجره! |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 16:43 توسط چکاوک |
|
|
الهی بمیرم برای خودم برای دل مبتلای خودم الهی بمیرم که تنها منم و یک آینه در عزای خودم عطش شعله ور می شود از لب نی که خشکیده در کربلای خودم از این کثرت قبله مردم خدایا چه می شد که باشم خدای خودم از آن پس به یمن خدایی شدن بریزم خودم را به پای خودم •سید محمد حسینی |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 16:33 توسط چکاوک |
|
|
... با چه میتوان عشق را به بند جاودان کشید ؟ با کدام بوسه ، با کدام لب؟ در کدام لحظه ، در کدام شب؟ مثل من که نیست می شوم... مثل روزها ... مثل فصلها ... مثل آشیانه ها ... مثل برف روی بام خانه ها ... او هم عاقبت در میان سایه ها غبار می شود مثل عکس کهنه یی تار تار تار می شود با کدام بال می توان از زوال روزها و سوزها گریخت! با کدام اشک می توان پرده بر نگاه خیره زمان کشید؟ با کدام دست می توان عشق را به بند جاودان کشید؟ با کدام دست؟... برگرفته از شعر با کدام دست؟ سروده فروغ فرخزاد |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385ساعت 16:31 توسط چکاوک |
|
|
ب : بلز پاسکال کامو در سال 1934 ، زمانی که بیست و یک سال بیشتر نداشت به دوستش کلود دو فرمنویل (Claude de Freminville ) از حس ستایشی نوشت که نسبت به بلز پاسکال داشت. نوشت: « اگر میدانستی پاسکال چقدر فریبنده است ... روشن ، عمیق و فراموش نشدنی آنگاه که از ته دل آدمی می گوید و با آن عظمت یأس آلودش» (Todd,30). از برخی جهات این حس ستایش کامو نسبت به پاسکال ممکن است به نظر غایب بیاید. پاسکال یک نابغه دانشمند و ریاضیدان قرن هفدهمی بود کهسالهای پایانی عمرش را صرف دفاع از مسیحیت کرد. کامو علاقه چندانی به علم یا ریاضیات نداشت و مسیحیّت را هم رد میکرد. از سوی دیگر، پاسکال مقاله نویسی درخشان با بصریتهای فلسفی و روانشناختی عمیق بود. او مشهورترین کتابش ، تفکّرات(Pensees)، را برای آدمهای دنیوی و فرهیخته ای مثل کامو نوشت که به دین به دیده تردید می نگریستند یا دین را مسئله ای با اهمیّت شخصی اندک می پنداشتند. پاسکال خوب می دانست که نگرستن به جهان از جایگاه برتر عقل و بی توسّل به ایمان و تعالیم دینی چه بر سر آدم می آورد. او میدانست چگونه افرادی را که ترجیح می دادند بدون چنین توسّل هایی زندگی کنند جلب کند. اگر چه نتیجه گیری های دینی پاسکال ، کامورا متقاعد نکرد، امّا کامو مجذوب نگاه او به وضع بشری و کشاکشهایی شد که پاسکال در برابر چشم کسانی می گسترد که می خواستند از تسکینهای دین چشم بپوشند. استراتژی کلّی پاسکال را در تفکّرات می توان به شکل یک استدلال پنج بخشی فهم کرد. نخست، او میخواهد خوانندگانی را که از توانایی عقل بشری خیلی مطمئنند متقاعد کند که این اطمینانشان بیجاست. میگوید عقل ، علم و نهادهای جامعه (حکومت ، حرف ها و غیره) هیچ یک راهنمایی قابل اتکا نیستند که ما را به سوی واقعیّت یا خوشبختی رهمنون شوند. پاسکال می گوید عمیقترین شهودهای ما مربوط به عقل نیست: « دل هم دلایل خود را دارد که عقل آنها را نمی شناسد.» (Pascal,78). دوّم، پاسکال میخواهد نشان دهد که وضع بشری بی تعّهد شخصی به خدایی رحمان و امید به رستگاری ابدی وضع فلاکت باری است. او میگوید انسانها از سر ملال و غرور به دنبال پیروزیهای کوچک و افتخارات پوچ می روند و در مقابل آنچه را که باید بیش از هر چیز برایشان مهم باشد نادیده میگیرند: ناگریزی از مرگ و امکان زندگی ابدی. سوم، پاسکال می خواهد نشان دهد که عقل نمی تواند وجود خدا را اثبات یا نفی کند، حال آنکه میتواند اثبات کند که مابسی احمق هستیم اگر بر سر احتمال وجود خدایی رحمان شرط نبندیم. این آن «شرط» مشهور اوست. سرانجام پاسکال میکوشد اثبات کند که اگر کسی بر سر وجود خدا شرط ببندد، گواههای بسیاری هست که خواهد توانست ، همانگونه که مسیحیّت تعلیم میکند، به خدا ایمان آورد و به او برسد. او به تفصیل بحث میکند که مسیحیّت گزارشی از تاریخ بشری و رابطه انسان با خدا به دست می دهد که بسیار نیرومند تر ، سازگارتر و جامعتر از گزارشهای هر دین دیگر است. یکی از ابتکاری ترین و اصیلترین نظریّات پاسکال نظریّه «انصراف خاطر» اوست. او این نظریّه را پیش می نهد تا بتواند به کمک آن گرایش آشکارا پوچ انسانها را به نادیده گرفتن، به خطر انداختن یا حتّی قربانی کردن منافع پایدارشان در مقابل یک افتخار کوچک یا یک ذرّه هیجان توضیح دهد. در یک قطعه مشهور از تفکّرات می نویسد: دریافته ام که همه بدبختی انسانها ناشی از این یک واقعیّت است، این واقعیّت که انسانها نمی توانند آرام دراتاقک خود بمانند. آدمی که به قدر امرار معاش دارد، اگر می دانست چگونه با لذّت در خانه اش بماند ، هرگز خانه و کاشانه اش را ترک نمیکرد و به دریا نمی رفت و شهری را محاصره نمیکرد... امّا با غور بیشتر ، پس از یافتن این علّت واحد همه بدبختیها، چون در پی کشف دلیل آن برآمدم دریافتم که در پس آن یک دلیل واقعی هست و آن فقر طبیعی وضع ماست که عاجز و درمانده و میرا هستیم و چنان بیچاره که هیچ چیز وقتی جداً به آن فکر میکنیم نمی تواند آراممان کند.(Pascal,39). ادّعای پاسکال این است که بسیاری از رفتارهای انسان ناخودآگاهانه ازاین میل برمیخیزد که نمی خواهیم به این مسئله فکر کنیم که تا چه حد زندگی ما بی پایه است و چقدر به مرگ نزدیک هستیم. البته پاسکال می پذیرد که انگیزه های دیگری هم مثل ملال ، غرور و آرزوی خشنودی در انتخابهای مادخیل هستند اما مشتاق است نقش پنهانی را آشکار کند که میل ما به «انصراف خاطر» بازی میکند. نظریّه « انصراف خاطر» پاسکال در اندیشه کامو هم نفوذ کرده است. کامو، مثل پاسکال، معتقد است که اکثر افراد به این دلیل به پوچی وضع بشری پی نمی برند و آن را به جا نمی آورند که در خودفریبی استاد شده اند: آنها در یک «صحنه ساختگی نمایشی» زندگی میکنند. البته تفاوت عمده میان پاسکال و کامو این است که کامو دین را هم شکلی از خودفریبی و انصراف خاطر می داند. |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 22:8 توسط چکاوک |
|
|
چه خوش روزی بود روز جدایی اگر با وی نباشد بی وفایــی اگر چه تلخ باشد فُرقت یار در او شیرین بود امیّد دیدار خوش است اندوه تنهایی کشیدن اگر باشد امیـــــــــــد باز دیدن اگر یک روز با دلبر خوری نوش کنی تیمار صد ساله فراموش نبینی آن که دارد بلبلــــــــــی را که از بانگش طرب خیزد دلـی را *** منم چون شاخ تشنه دربهاران تویی همچون هوای ابر و باران نشسته چون غریبان بر سرِراه همی پرسم زحالت گاه و بیگاه مرا تا عشق صبر ازدل براندست بدین امّید جان من بماندست نسوزد جانِ من یکباره در تاب که امّیدت زَنَد گه گه بر او آب گر امّیـــــــــــدم نماند وای جانم که بی امّیـــــد یک ساعت نمانـم تقدیم به بهترین و عزیزترین دوستم که پرنده عشق اش در قلبم لانه گزیده است. |
|
+ نوشته شده در
شنبه سی ام دی 1385ساعت 17:53 توسط چکاوک |
|
|
روزها فکر من این است و همه شب سخنم جان که از عالم علویست یقیم میدانم رخت خود باز برآنم که همانجا فکنم
ای خوش آن روز که پرواز کنم تا بر دوست ای خوش آنروز که پرواز کنم تا بر دوست به امید سر کویش پر و بالی بزنم کیست در گوش که او میشنود آوازم یاکدامیست سخن میکند اندر دهنم کیست در دیده که از دیده برون می نگرد یا چه جانست نگویی که منش پیرهنم تا به تحقیق مرا منزل و ره ننمایی یکدم آرام نگیرم نفسی دم نزنم می وصلم بچشان تا در زندان ابد از سر عربده مستانه بهم درشکنم نه به خود نامدم این جا که به خود باز روم تو مپندار که من شعر بخود می گویم تا که هشیارم و بیدار یکی دم نزنم شمس تبریز اگر روی بمن ننمایی والله این قالب مردار بهم درشکنم |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و هشتم دی 1385ساعت 23:0 توسط چکاوک |
|
|
آب از آب تکان نخورد |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و هشتم دی 1385ساعت 20:44 توسط چکاوک |
|
|
دوست شما همان دعای شماست که مستجاب شده است. مزرعه شماست که در آن با عشق دانه می کارید و با شُکر درو می کنید. سفره طعام و شعله آتشدان شماست. زیرا با گرسنگی نزد او می آیید و در کنارش آرامش می جویید. وقتی دوست شما از ضمیر خویش سخن می گوید ، شما را نه هراس آن باشد که گویید ، « چنین نیست» و نه دریغ باشد که گویید، « آری چنین است». و هنگامی که او سکوت میکند قلب شما از گوش کردن به آوای قلب او باز نمی ایستد. زیرا در تمام اقلیم دوستی همه اندیشه ها، همه آرزوها و انتظارات بی هیچ کلمه ای به دنیا می آیند و میان دو دست تقسیم میشوند، با شادی و نشاطی که در زبان نمیگنجد. وقتی از دوست جدا می شوید غمی به دل راه نمی دهید، زیرا آنچه را که شما در او بیش از همه دوست می دارید ای بسا که در جدایی بهتر در چشم شما جلوه کند، چنانکه کوه نورد وقتی از دشت به کوه مینگرد آنرا بهتر می بیند. و خوشتر آنکه در دوستی هیچ مقصودی در میان نباشد مگر آنکه روح شما ژرفتر و عظیم تر شود. زیرا اگر عشق در پی چیزی جز کشف اسرار عشق باشد، به حقیقت عشق نیست بلکه دامی است که آدمی می گسترد و در آن صیدی جز کالای بیهوده نمی افتد. و بگذار بهترین بخش هستی تو از آن دوستت باشد. اگر اودریای وجودت را هنگام جزر آب دیده است، بگذار در مدّ آب نیز آنرا تجربه کند. زیرا اگر دوستت را بدان خاطر بخواهی که ساعات خود رادر صحبت او بر باد دهی ، بهره آن دوستی چه خواهد بود؟ پس در صحبت اوساعاتی را بجوی برای زیستن (نه برای کُشتن). زیرا دوست برای آن است که نیاز تو را برآورد نه تهی بودنت را پُر کند. و بگذار که در پیوند شیرین دوستی خنده و شادی باشد و شریک شدن در لذتهای یکدیگر. زیرا در شبنم نکته های ظریف و کوچک دلِ آدمی صبح خود را می یابد و تازه و با طراوت میشود.
جبران خلیل جبران |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و چهارم دی 1385ساعت 22:2 توسط چکاوک |
|
|
در ابعاد این عصر خاموش من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم. بیـــــا تا برایت بگویم چه انـــــــــــدازه تنهایی من بزرگ است.
http://www.backup-pms.com/g.htm?id=1372
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و یکم دی 1385ساعت 20:42 توسط چکاوک |
|
|
ای دوست من ، من آن نیستم که می نمایم. نمود پیراهنی ست که به تن دارم – پیراهنی بافته زجان که مرا از پرسش های تو و تو را از فراموشی من در امان می دارد. آن « من» ی که در من است، در خانه خاموشی ساکن است و تا ابد همان جا می ماند؛ ناشناس و درنیافتنی. من نمی خواهم هرچه میگویم باور کنی و هر چه میکنم بپذیری – زیرا سخنان من چیزی جز صدای اندیشه های تو وکارهای من چیزی جز عملِ آرزوهای تونیستند. هنگامی که تو میگویی « باد به مشرق می وزد،» من میگویم « آری به مشرق می وزد»؛ زیرا نمی خواهم تو بدانی که اندیشه مندر بند باد نیست، بلکه در بند دریاست. تو نمی توانی اندیشه های دریاییِ مرا دریابی، و من هم نمی خواهم که تو دریابی. می خواهم در دریا تنها باشم. دوستِ من وقتی که نزد تو روز است، نزد من شب است؛ با این همه من از رقص روشنای نیمروز بر فراز تپه ها سخن می گویم، واز سایه بنفشی که دزدانه از دره میگذرد: زیرا که تو ترانه های تاریکیِ مرا نمی شنوی و سایش بالهای مرا بر ستارگان نمی بینی- و من گویی نمی خواهم تو ببینی یا بشنوی. می خواهم با شب تنها باشم. هنگامی که تو به آسمانِ خودت فرا می شوی من به دوزخ خودم فرو می روم- حتی در آن هنگام تو از آن سوی مغاکِ بی گذر مرا آواز می دهی « همراهِ من ، رفیقِ من» و من در پاسخ تو را آواز می دهم «رفیقِ من، همراهِ من» - زیرا من نمی خواهم تو دوزخ مرا ببینی. شراره اش چشمت را می سوزاند و دودش مشامت را می آزارد. و من دوزخم را بیش از آن دوست می دارم که بخواهم تو به آنجا بیایی. می خواهم در دوزخ تنها باشم. تو به راستی و زیبایی و درستی مهر می ورزی، و من از برای خاطر تو می گویم که مهرورزیدن به این ها خوب وزیبنده است. ولی در دلِ خودم به مهرِ تو می خندم. گرچه نمی خواهم تو خنده ام را ببینی. میخواهم تنها بخندم. دوستِ من ، تو خوب و هشیار و دانا هستی ؛ یا نه ، تو عینِ کمالی – و من هم با تو از روی دانایی و هشیاری سخن می گویم. گرچه من دیوانه ام. ولی دیوانگی ام را می پوشانم. می خواهم تنها دیوانه باشم. دوستِ من ، تو دوستِ من نیستی ، ولی من چه گونه این را به تو بفهمانم؟ راهِ من راهِ تو نیست، گرچه با هم راه می رویم، دست در دست. |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم دی 1385ساعت 22:24 توسط چکاوک |
|
|
ای همه گلهای از سرما کبود، خنده هاتان را که از لب ها ربود؟ مهر، هرگز این چنین غمگین نتافت باغ، هرگز این چنین تنها نبود. تاج های نازتان بر سر شکست باد وحشی چنگ زد در سینه تان صبح می خندد، خودآرایی کنید! اشک های یخ زده، آیینه تان. رنگ عطرآویزتان بر بادرفت عطر رنگ آمیزتان نابود شد زندگی در لای رگ هاتان فسرد آتش رخساره هاتان دود شد! روزگاری، شام غمگین خزان خوش تر از صبح بهارم می نمود. این زمان – حال شما ، حال من است. ای همه گل های از سرما کبود! روزگاری ، چشم پوشیدم زخواب تا بخوانم قصه مهتاب را این زمان – دور از ملالت های ماه- چشم می بندم که جویم خواب را! روزگاری ، یک تبسم ، یک نگاه خوش تر از گرمای صد آغوش بود این زمان ، بر هرکه دل بستم ، دریغ آتشِ آغوش او خاموش بود. روزگاری ، هستی ام را می نواخت آفتاب عشق شورانگیز من، این زمان ، خاموش و خالی مانده است سینه از آرزو لبریز من. تاج عشقم عاقبت برسرشکست، خنده ام را اشک غم از لب ربود، زندگی در لای رگ هایم فسرد، ای همه گل های از سرما کبود...! «فریدون مشیری» |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم دی 1385ساعت 19:40 توسط چکاوک |
|
|
ما فرشتگانی هستیم که یک بال پرواز داریم و تنها در آغوش یکدیگر می توانیم به آسمان پر بکشیم. «لیسیانو دو کرسنزو»
We are each of us angels with only one wing, and we can only fly embracing each other. « Liciano De Crescenzo » |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه نوزدهم دی 1385ساعت 22:46 توسط چکاوک |
|
|
اما اگر از ترس و بلا و آزمون ، تنها طالب آرامش و لذتهای عشق باشید، خوشتر آنکه عریانی خود بپوشانید و از دم تیغ خرمن کوب عشق بگریزید، به دنیایی که از گردش فصلها در آن نشانی نیست، جایی که شما می خندید اما تمامی خنده خود را بر لب نمی آورید و می گریید اما تمامی اشکهای خود را فرو نمی ریزید. عشق هدیه ای نمی دهد مگر از گوهر ذات خویش. و هدیه ای نمی پذیرد مگر از گوهر ذات خویش. عشق نه مالک است و نه مملوک، زیرا عشق برای عشق کافی است. وقتی که عاشق می شوید مگویید « خداوند در قلب من است» ، بلکه بگویید « من در قلب خداوند جای دارم». و گمان مکنید که زمام عشق در دست شماست، بلکه این عشق است که اگر شما راشایسته ببیند حرکت شما را هدایت می کند. عشق را هیچ آرزویی نیست مگر آنکه به ذات خویش درسد. اما اگر شما عاشقید و آرزویی می جویید، آروز کنید که ذوب شوید و همچون جویباری باشید که با شتاب می رود و برای شب آواز می خواند. آرزو کنید که رنج بیش از حد مهربان بودن را تجربه کنید. آرزو کنید که زخم خورده فهم خود از عشق باشید و خون شما به رغبت و شادی بر خاک ریزد آرزو کنید سپیده دم برخیزید و بالهای قلبتان را بگشایید و سپاس گویید که یک روز دیگر از حیات عشق به شما عطا شده است. آرزو کنید که هنگام ظهر بیارامید و به وجد و هیجان عشق بیاندیشید، آرزو کنید که شب هنگام با دلی حق شناس و پرسپاس به خانه باز آیید، و به خواب روید، با دعایی در دل برای معشوق و آوازی بر لب در ستایش او. برگرفته از کتاب پیامبر نوشته جبران خلیل جبران |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه هفدهم دی 1385ساعت 23:58 توسط چکاوک |
|
|
آنگاه المیترا گفت با ما از عشق سخن بگوی. پیامبر سر بر آورد و نگاهی بر مردم انداخت ، و سکوت و آرامش مردم را فرا گرفته بود. سپس با صدائی ژرف و رسا گفت: هر زمان که عشق اشارتی به شما کرد در پی او بشتابید ، هر چند راه او سخت و ناهموار باشد. هر زمان بالهای عشق شما را در برگرفت خود را به او بسپارید، هر چند که تیغهای پنهان در بال و پرش ممکن است شما را مجروح کند. و هر زمان که عشق با شما سخن گوید او را باور کنید، هر چند دعوت او رویاهای شما را جون باد مغرب در هم کوبد و باغ شما را خزان کند. زیرا عشق چنانکه شما را تاج بر سر می نهد به صلیب نیز می کشد. و چنانکه شما را می رویاند شاخ و برگ شما را هَرَس می کند. و چنانکه تا بلندای درخت وجودتان بالا می رود و ظریف ترین شاخه های شما را که در آفتاب می رقصند نوازش می کند، همچنین تا عمیق ترین ریشه های شما پایین می رود و آنها را که به زمین چسبیده اند تکان می دهد. عشق شما را چون خوشه های گندم دسته می کند. آنگاه شما را به خرمن کوب از پرده خوشه بیرون می آورد. و سپس به غربال باد دانه را از کاه می رهاند، و به گردش آسیاب می سپارد تا آرد سپید از آن بیرون آید. سپس شما را خمیر می کند تا نرم و انعطاف پذیر شوید، و بعد از آن شما را بر آتش مقدس می نهد تا برای ضیافت مقدس خداوند نان مقدس شوید. عشق با شما چنین رفتارها می کند تا به اسرار قلب خود معرفت یابید و بدین معرفت با قلب زندگی پیوند کنید و جزئی از آن شوید. برگرفته از کتاب پیامبر نوشته جبران خلیل جبران |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه هفدهم دی 1385ساعت 21:56 توسط چکاوک |
|
|
چگونه خاک نفس می کشد؟
- بیندیشیم : چه زمهریر غریبی! شکست چهره ی مهر فسُرد سینه ی خاک شکافت زهره ی سنگ! پرندگان هوا دسته دسته جان دادند گل آوران چمن جاودانه پژمردنـــــــــد در آسمان و زمین هول کرده بود کمین به تنگنای زمان مرگ کرده بود درنگ! به سر رسیده جهان ؟ - پاسخی نداشت سپهر دوباره باغ بخندد؟ - کسی نداشت یقین چه زمهریر غریبی ...! چگونه خاک نفس می کشد؟ - بیاموزیم : شکوه رُستن اینک طلوع فروردین گداخت آن همه برف دمید این همه گل شکفت این همه رنگ! زمین به ما آموخت : زپیش حادثه باید که پای پس نکشیم مگر کم از خاکیم؟ نفس کشید زمین ما چرا نفس نکشیم؟ « فریدون مشیری » تقدیم به دوست و همکار عزیز و گرامی ام آقای همایون یوسف زاده که مشوق اصلی من در ایجاد وبلاگ و همچنین یکیتای بزرگی برای من در مسیر زندگی و رویایی با مشکلات آن بودند. |
|
+ نوشته شده در
جمعه پانزدهم دی 1385ساعت 23:15 توسط چکاوک |
|
|
بنام نقشــــــــبند صفحـــــــه خاک عذار افروز مـــــــــــــــــــــه رویان افلاک
عبیر آمیز انفاس بهـــــــــــــــــــاری زبورآمـــــــــــــــــــــوز کبک کوهساری گهـــــــــــر بخشنده ی ابر تتق بند زرافشاننده ی صبـــــــــــــح شکر خند خداوندی که در ذاتش علل نیست جهان داری که در ملکش خلل نیست نه در ایوان قربش وهــــــــــم را بار نه با چون و چرایش عقــــــــــل را کار کسی با او نه و او با همــــــه کس نماند هیچ کس او مانــــــــــــــد و بس نهـــــد در نار نور و مهره در مــــــار دهــــــــد از نیش نوش و خیری از خار کند روشن به نرگس چشم مستان نهد زرین قدح در صحت بستـــــــــــان کسی ماهیت ذاتش ندانـــــــــــــــد که کس با و او با کس نمانــــــــــــــــد قدیمی کاولش را ابتـــــــــدا نیست کریمی کآخرش را انتـــــــــــها نیست قـــــــــمر را روشنایی نامـــــه داده عطارد را دوات و خامــــــــــــــــــه داده یتیمی را حبیب خویش خوانـــــده ز ادنایش به «او ادنی» رسانـــــده خواجوی کرمانی |
|
+ نوشته شده در
جمعه پانزدهم دی 1385ساعت 22:26 توسط چکاوک |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
ترنج تصویری جامع از حرکت و سیر انسان بسوی خداوند است که بیانگر کانونی از روح انسان است با نظم شگرف جذبه و عشق و عرفان. ترنج عکسی از زیباییها ، جذابیتها و حکمت ... و تصویری ناب از انسان کامل است. حرکت ترنج به تعبیری حرکت معانی" اِنّا لِلّه و اِنّا اِلَیهِ راجِعون" است.
|
| نوشته های پیشین |
|
بهمن 1387 دی 1387 مهر 1387 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 اسفند 1385 بهمن 1385 دی 1385 |
| آرشیو موضوعی |
|
ادبیات ایران و جهان (شعر) انگلیسی مذهبی و قرآنی فلسفه _ روان شناسی Personal points English passages |
|
RSS
|
