در خواب با خدا گفتگويي داشتم . خدا گفت : پس مي خواهي با من گفتگو 

كني . گفتم اگر وقت داشته باشيد .خدا استقبال كرد و گفت : من هميشه

وقت دارم چه سؤالاتي در ذهن داري كه مي خواهي از من بپرسي؟

پرسيدم "چه چيز بيش از همه تو را در مورد انسان متعجب مي كند؟"

خدا پاسخ داد...........

اين كه آن ها از بودن در دوران كودكي ملول مي شوند عجله دارند كه

زود تر بزرگ شوند وبعد حسرت دوران كودكي را مي خورند

اين كه سلامتشان را صرف بدست اوردن پول مي كنند و بعد پولشان را

خرج حفظ سلامتي مي كنند

اين كه با نگراني نسبت به اينده زمان حالشان فراموش مي شود انچنان كه

ديگر نه در اينده زندگي مي كنند نه در حال و همچنان زندگي مي كنند كه

گويي هرگز نخواهند مرد وچنان مي ميرند كه گويي هرگز زنده نبوده اند

با توجه به الطاف خداوند مدتي ساكت ماندم .

بعد پرسيدم :به عنوان خالق انسان ها مي خواهي انها چه درس هايي از

زندگي را ياد بگيرند ؟

خداوند پاسخ داد:

ياد بگيرند كه نمي توان ديگران را مجبور به دوست داشتن خود كرد اما

مي توان محبوب ديگران شد

ياد بگيرند كه خود را با ديگران مقايسه نكنند

ياد بگيرند كه ثروتمند كسي نيست كه دارايي بيشتري دارد بلكه كسي است

كه نياز كمتري دارد

ياد بگيرند كه ظرف چند ثانيه مي توانيم زخمي عميق در دل كساني كه

دوستشان دارند ايجاد كنيم و سال ها وقت لازم خواهد بود تا ان زخم التيام

يابد.

با بخشيدن بخشش ياد بگيرند

ياد بگيرند كساني هستند كه انها را عميقا دوست دارند اما بلد نيستند

احساسشان را ابراز كنند يا نشان بدهند .

ياد بگيرند كه مي شود دو نفر به يك موضوع واحد نگاه كنند اما ان را

متفاوت ببينند

ياد بگيرند كه هميشه كافي نيست ديگران انها را ببخشند بلكه خودشان هم

بايد خود را ببخشند و هم پيشقدم باشند در بخشيدن ديگران .

و ياد بگيرند كه من هميشه هستم

وقتی که اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود

و در تمام شهر

قلب چراغهای مرا تکه تکه می کردند

وقتی که چشمهای کودکانه عشق مرا

با  دستمال تیره قانون می بستند

و از شقیقه های مضطرب آرزوی من

فواره های خون به بیرون می پاشید

وقتی که زندگی من دیگر

چیزی نبود، هیچ چیز بجز تیک تیک ساعت دیواری

دریافتم ، باید. باید. باید.

دیوارنه وار دوست بدارم.

شرمنده ام و محتاج تو

خدایا صدایم را میشنوی؟ کمکم کن.

خدایا میدانم که هر وقت گرفتارم سراغ تو را می گیرم

ودر خانه ی تو را میزنم

خدایا میدانم که هر وقت محتاج تو ام

دست هایم را به سویت دراز میکنم

اما به زمین وآسمانت وبه هرچه ستاره در لباس

مخفی شب گلدوزی شدهقسم که تو را خیلی دوست دارم

میدانم  می دانم همیشه غم هایم سهم تو بوده

وهمیشه قطره قطره باران چشمم را برایت هدیه آوردم

نمیدانم امروز باچه رویی سراغ تو آمده ام.

شرمنده ام  شرمنده ام ولی باز هم محتاج توام.

نمی دانم نمی دانم......

اما میدانم که تو آن قدر بزرگی که هیچ وقت

دست رد به سینه ی من نخواهی زد.

خدایا ! کمکم کن   کمکم کن!!!!!

 خوشبخت کسي است که خدا دلي پر عشق به او ارزاني کرده است

میتوان نخندیدن را از خنده های فتنه انگیز آموخت و سکوت را از تنهایی های عذاب آور و فروتنی را از شکست های پی در پی .

میتوان حقیقیت  زندگی را از تلخی لحظاتش شناخت و غربت را از اندوه صدا و مرگ را از شیرینی رهائی.

میتوان از دنیای کسالت آور و از عذاب ، ساخته و پرداخته شد. از شکستها ، خوبی ها دید و از تنهائی ها عبرت گرفت.

در این دنیای پر از جدال که هر خنده ای در پس خود نیزه ای زهرآلود و کشنده از کینه دارد و هر محبتی که طعم دروغ ، میتوان مصیبت تنهایی را به تنهایی درک کرد.

 مصیبتی به وسعت حقیقت           

                                                  حقیقتی در نهایت اندوه    

                                                                                             و اندوهی در عمق دل.

         ای خدا

                  ای خدا

                           ای خدا

                                  ای خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

                                                                      صبرم بده

يکی ازم پرسيد منو بيشتر دوست داری يا زندگيتو

منم گفتم زندگيمو

اونهم ناراحت شد 

و برای هميشه از پيشم رفت 

اما هيچ وقت نفهميد که اون تموم زندگيم بود