آن زمانی که بهار در سبد جا میشد            قطره های باران همه دریا میشد

  آن زمانی که طلوع پشت هر پنجره بود           و حریر سادگی تن هر خاطره بود

    آن زمان که هر نگاه فرصت دیدن بود                 پرسش عشق را وقت پرسیدن بود

آه چه فرصتها که از دست دادیم                قلب کوچه رو به بن بست دادیم

         راهیِ سراب و رویایی شدیم        و اسیر درد تنهایی شدیم

آن زمان که که گندم اعتبار خاک بود       مثل حسِ پرواز ، آسمان هم پاک بود

   از پرنده در قفس ما چه مغبوم بودیم             مثل حس کودکی ، ماچه معصوم بودیم

آه چه فرصتها که از دست دادیم                قلب کوچه رو به بن بست دادیم

         راهیِ سراب و رویایی شدیم        و اسیر درد تنهایی شدیم

آن زمان زیبا بود چون دیار قصه ها       و چه بی تکرار بود ، چون نخستین بوسه ها

      عطر نانِ گرم عشق در هوای خانه بود                و بزرگترین گناه کشتن پروانه بود

آه چه فرصتها که از دست دادیم                قلب کوچه رو به بن بست دادیم

         راهیِ سراب و رویایی شدیم        و اسیر درد تنهایی شدیم

درون سینه آهی سرد دارم

                  رخی پژمرده ,رنگی زرد دارم

                                  ندانم,عاشقم,مستم,چه هستم؟

                                                          همی دانم دلی پر درد دارم.

الا ای قطره اشکی که بر مژگانم آویزی 

                                          هزاران عقده بگشایی اگر بر دامنم ریزی  

دلم برای کسی تنگ است که همچون کودکی معصوم

دلش برای دلم می سوزد و مهربانی را نثار من می کند

کاش می توانستم به او بگویم چقدر دلم برایش تنگ است

با آرزوی سلامتی و سعادت در سال نو برای همه شما. امیدوارم روزهای طلایی زیادی رو در سال ۱۳۸۶ تجربه کنید.