خدایا کسی که مرا در تنهاییم تنهای تنها گذاشت..تو در تنهاییش تنهای تنهایش مگذار.

ای ستاره ها، که از جهان دور ما،

چشمتان به چشم بی فروغ ماست!

نامی از زمین و از بشر شنیده اید؟

در میان آبی زلال آسمان

موج و دود و خون و آتشی ندیده اید؟

...

ای ستاره ای که پیش دیده منی!

باورت نمیشود که : در زمین

هرکجا، به هر که میرسی

خنجری میان مشت خود نهفته ست

پشت هر شکوفه تبسمی

خار جانگزای حیله ای شکفته ست!

آن که با تو می زند صلای مهر،

جز به فکر غارت دل تو نیست.

گر چراغ روشنی به راه توست،

چشم گرگ جاودان گرسنه ای ست!

ای ستاره ما سلاممان بهانه است

عشق مان دروغ جاودانه است.

در زمین زبان حق بریده اند

حق، زبان تازیانه است.

وان که با تو صادقانه درددل کند

های های گریه شبانه است!

ای ستاره باورت نمی شود:

در میان باغ بی ترانه زمین

ساقه های سبز آشتی شکسته است.

لاله های سرخ دوستی فسرده است.

غنچه های نورس امید،

لب به خنده وانکرده مرده است.

پرچم بلند سرو راستی

سر به خاک غم سپرده است!

روزي حوا در آب رودخانه اي نگريست و دختري زيبا در آن ديد. از زيبايي دختر به وجد آمد و خنديد. متوجه شد که دختر نيز ميخندد دستش را در آب فرو برد تا صورت دختر را در آن لمس کند که تصوير ناپديد شد. حوا گريست. او نميدانست که آن دختر زيبا خود اوست...

                                                                                                      به یاد عزیز تازه از دست رفته سامان مهربان

مرگ تلخترین حقیقت پیرامون ماست.

شادی و خنده    نزاع و سازش     قهر و آشتی     جنب و جوش های روزمرگی ماست.

بد میگوییم و خوب میشنویم         خوب میگوییم و بد میشنویم غافل از اینکه "مرگ در حنجره سرخ گلو میخواند".

وقتی یکی از بینمون پر میکشه تازه به این می افتیم که وای بر دل غافل ما! ای کاش.. ای کاش ..تازه

ای کاش ها زنده میشوند. کاش قبل از اینکه ای کاش ها را زنده سازیم چشمهایمان را بشوییم و دلهایمان را نورانی سازیم و اندکی بیشتر یاور و غمخوار هم باشیم 

                                                                                    تا از هجوم حقیقت به خاک نیافتیم.

همیشه پیش خود میگویم که اینقدر فکر میکنیم تنهاییم آیا واقعاْ واقعاْ تنها هستیم یا ....؟؟؟

« تنها ترس ما اینست که آنچه را داریم از دست بدهیم خواه زندگیمان باشد خواه چیز دیگری. اما این ترس زمانی از بین می رود که بفهمیم زندگی ما و داستان جهان هر دو را یک دست واحد رقم زده است.»

در زندگی ما لحظه ای فرا میرسد که تسلط بر زندگی را از دست می دهیم و از آن پس ، سرنوشت، بر هستی ما مسلط میشود و این بزرگترین گزافه عالم است.